...پس از صد سال

در مورد امسال هیچ نظری ندارم...

...پس از صد سال...

باز دوباره چشمم تو چشمات افتاد. باز هم اون معصومیت دیوونه کننده داشت سرتا پای روحمو به آتیش می کشید. وقتی تو اون چشمای سیاهت خیره شدم قفسه سینم منفجر شد. باز هم چشمام داشت مغرورانه التماست میکرد تا اون دیوار آهنی رو بشکنی و بیای، اما اینبار تنها نبودی. همون کسی که میگفتی اگه جای من بیاد نمیتونی کنارش باشی، نمیتونی دستاشو بگیری، نمیتونی بغلش کنی... نمیتونی زندگی کنی یادته؟ آره تنها نبودی اونم پیشت بود. رو تو غیرت داشت رو کسی که همه زندگی منه. رو کسی که قرار بود مال من بشه غیرت داشت. انصاف داشته باش من باید روت غیرتی بشم یا اون؟ آره بهت گفتم برو اما واقعا ...پس از صد سال...

اینم از صدو پنج سال.حالم خوبه. امسال فقط دو نفر تولدمو تبریک گفتن. باقی یا یادشون نبود یا پیشم نبودن. اولین سالی بود که تولدمو دور از خونه بودم. قدم بزرگی برداشتم. امیدوارم بتونم قدم های بزرگتری بردارم. وارد تنهایی بزرگی شدم. اما اصلا نیازی به عادت کردن ندارم. مثل اینکه سالهاست تنها بودمو خبر نداشتم! الان که کلا کسی دورو برم نیست میبینم دنیای من هیچ تغییری نکرده! منم و ذهن درگیر خودم. دلم برای کسی تنگ نمیشه! نمیدونم چرا! دیگه خاطره ها مثل قبل اذیتم نمیکنن! کلا یک بی حسی عجیبی نسبت به همه چیز دارم! ولی در مورد آیندم دلم روشنه اونم نمیدونم چرا!کلا حالم خوبه ...پس از صد سال...